Η τέχνη ως μορφή αθανασίας

Βασιλική Κοϊμτζόγλου, Βίκυ Κούλελη, Έλλη Κουτροπούλου, Αλέξης Μπακρατσάς, Χάρις Παγωνίδου, Κατερίνα Ψωματάκη
Αρσάκειο Γενικό Λύκειο Θεσσαλονίκης, Τάξη Β΄
Υπεύθυνος καθηγητής: Αθανάσιος Νευροκοπλής

 

Η ομάδα των έξι στην προσπάθειά της να διερευνήσει τη σχέση της Τέχνης με την Αθανασία, ήρθε αντιμέτωπη με την εξής πραγματικότητα: κάτω από τον γενικό όρο «Τέχνη», υπάρχουν οι τέχνες -σε μια σχέση οργανική αλλά και σε ένα βαθμό ιδιαίτερη κι αυτόνομη ως προς αυτήν. Κάθε μία από αυτές έχει τα δικά της υλικά, το δικό της ιδιαίτερο λεξιλόγιο και το δικό της κοινό. Αποφασίστηκε καθένας από εμάς να εκκινήσει από εκείνη την τέχνη με την οποία έχει μια πιο προσωπική και βιωματική σχέση, προσκομίζοντας τη δική του ιδιαίτερη ματιά σε ένα συλλογικό κείμενο. Συμφωνήσαμε σε αυτό το κείμενο, που απέκτησε έτσι μια μορφή καλειδοσκοπική, να παρουσιαστεί κάθε τέχνη χωριστά αλλά, ταυτόχρονα, να υποβληθούν όλες στη βάσανο έξι κοινών ερωτημάτων. Τα κοινά ερωτήματα ήταν τα εξής:

I. Ποια είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της τέχνης που παρουσιάζω;

I.i. Με ποια υλικά εργάζεται;

I.ii. Ποια σχέση έχει με τον χώρο και τον χρόνο (που είναι οι βασικές συντεταγμένες της ζωής) και πώς τις χειρίζεται στην επικοινωνία της με τον αποδέκτη (θεατή, ακροατή κ.λπ.);

II. Πώς αναμετριέται με το γεγονός του θανάτου (παραδείγματα και περιπτώσεις);

III. Με ποιο τρόπο εκφράζει την ελπίδα για την υπέρβασή του και την προσδοκία της αθανασίας (παραδείγματα και περιπτώσεις);

III.i. Σε ποιο βαθμό αυτός ο τρόπος συνιστά όντως υπέρβαση του θανάτου και, επομένως, μορφή αθανασίας;

Μέσα από την απόπειρα να απαντηθούν αυτά τα έξι ερωτήματα, κατά την παρουσίαση έξι επιμέρους τεχνών, επιχειρείται ένας συνολικότερος -αν και συχνά ημιτελής κι αποσπασματικός- στοχασμός (μεταξύ «μελέτης θανάτου» και «σπουδής αθανασίας») στα όρια της φιλοσοφίας και της θεολογίας.

 

 

 
Πατήστε για δείτε την παρουσίαση της εργασίας   Για να δείτε την εργασία πατήστε εδώ