Η οικολογική συνείδηση στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία

Βάσια Δοκοπούλου, Ειρήνη Λουκοπούλου, Ηώ Λυγεράκη, Χρύσα Παπακωνσταντίνου
Α΄ Αρσάκειο Γυμνάσιο Ψυχικού, Τάξη Γ΄
Υπεύθυνη καθηγήτρια: Μαρίκα Δουζίνα

Στόχος της συγκεκριμένης εργασίας είναι η ιχνηλάτηση της οικολογικής σκέψης που αποτυπώνεται στα έργα των φιλοσόφων της ελληνικής αρχαιότητας, ο συσχετισμός των διαπιστώσεων του παρελθόντος με τα σύγχρονα οικολογικά προβλήματα και η απόδειξη της διαχρονικότητας της οικολογικής συνείδησης της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας. Καταγράφονται οι βασικότερες, κατά τη γνώμη μας, θέσεις των προσωκρατικών φιλοσόφων σχετικά με την ενότητα της φύσης, την αρμονική συνύπαρξη των αντιθέτων, την υβριστική φύση του ανθρώπου και την αδυναμία του να συλλάβει τη φύση ως όλον. Ο Πλάτωνας τονίζει ότι ο άνθρωπος είναι κομμάτι του κόσμου και πως όλα είναι έτσι τοποθετημένα και διαρθρωμένα, ώστε να εξασφαλίζεται η σωτηρία και η αρετή του όλου, καταθέτει τις οικολογικές του προτάσεις για ένα σχέδιο πόλης «κατά φύσιν» και προβάλλει την «μετρίαν» ως αίτιο της «λύσεως» της φύσης. Ο Αριστοτέλης θεωρεί μεν πως η φύση δημιουργείται για χάρη του ανθρώπου, τονίζει δε τον σκοπό της φύσης και του ανθρώπου: της πρώτης είναι να ενεργεί για το αναγκαίο ή το καλύτερο, ενώ του δεύτερου η επίτευξη της ευδαιμονίας, πράγμα εφικτό μέσω του σεβασμού προς τη φύση. Ως προς αυτό ο Αριστοτέλης θέτει τις βάσεις της βιώσιμης ανάπτυξης και της ανακύκλωσης. Οι Στωικοί, τέλος, επικεντρώνονται στο «κολούθως τφύσει ζν» και καθιστούν σαφές πως «τς τάξεως παράβασις λύει τήν εύδαιμονίαν τοκόσμου».

 

 

 
Πατήστε για δείτε την παρουσίαση της εργασίας   Για να δείτε την εργασία πατήστε εδώ