Ο φθορισμός ως μέσο διάγνωσης στην Ιατρική και στη Βιολογία

Μαρία Ταξιάρχη, Μιχάλης Καλογεράκης, Βενετιάνα Πανταζοπούλου, Δημήτρης Φιλιππάκης, Κατερίνα Νικολαΐδου, Αρσάκειο Γενικό Λύκειο Πατρών, Τάξη Β΄
Υπεύθυνος Καθηγητής: Δημήτρης Βλαχοδημητρόπουλος

 

Ο φθορισμός είναι ένα φυσικοχημικό φαινόμενο κατά το οποίο ορισμένες ουσίες, μετά από διέγερση, εκπέμπουν ακτινοβολία με μήκος κύματος μεγαλύτερο από εκείνο της διεγείρουσας ακτινοβολίας. Υπάρχουν στη φύση ουσίες που εμφανίζουν "πρωτογενή φθορισμό" ή "αυτοφθορισμό". Οι περισσότερες όμως ουσίες ή κυτταρικές δομές που μας ενδιαφέρουν επιστημονικά δεν εμφανίζουν "πρωτογενή φθορισμό". Έτσι, αυτά τα παρασκευάσματα πρέπει να χρωματισθούν, για να δώσουν φθορισμό. Στόχος είναι ο φθορισμός ορισμένων μόνο περιοχών, ουσιών ή οργανιδίων. Ο εξειδικευμένος φθορισμός μπορεί να επιτευχθεί με χρήση φθοριοχρωμάτων, τα οποία χρησιμοποιούνται όπως ακριβώς και οι συνηθισμένες ιστολογικές χρωστικές. Ο φθορισμός που παρατηρείται στα παρασκευάσματα που έχουν χρωσθεί με φθοριοχρώματα αναφέρεται ως "δευτερογενής φθορισμός". Το φαινόμενο χρησιμοποιείται στη μικροσκοπία φθορισμού. Μερικές από τις πιο σημαντικές εφαρμογές στη διάγνωση και στην έρευνα είναι ο ανοσοσφορισμός και η υβριδοποίηση με φθοριοχρώματα. Η in situ υβριδοποίηση με φθοριοχρώματα (Fluorescent in situ Hybridization, FISH) έχει συμβάλει σε σημαντικές ερευνητικές εξελίξεις στη Μοριακή Κυτταρογενετική και έχει ενσωματωθεί στην κλινική πρακτική με διαρκώς αυξανόμενο αριθμό αναλύσεων. Με τη συγκεκριμένη τεχνική λύνονται προβλήματα που δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν με την κλασική ανάλυση καρυότυπου, αλλά ούτε και με τις μοριακές τεχνικές. Είναι τεχνολογία εξαιρετικά ευαίσθητη και αξιόπιστη και βασίζεται στην υβριδοποίηση φθοριοχρωμοσημασμένων ανιχνευτών με το υπό μελέτη γενετικό υλικό. Ως τεχνική διαθέτει μεγάλη διακριτική ικανότητα, καθώς έχει ως σημαντικό πλεονέκτημα την εφαρμογή της σε πυρήνες

 
Πατήστε για δείτε την παρουσίαση της εργασίας   Για να δείτε την εργασία πατήστε εδώ